ตั้งแต่ผมจบมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม สาขา วิทยาการคอมพิวเตอร์ มา(ตั้งแต่สมัยยังเป็นสถาบันราชภัฏ)
ผมยังจำได้ว่าสาเหตุที่ผมเลือกเข้าเรียนที่จันทรเกษมไม่ใช่ด้วยเหตุผลที่ว่าผมสอบEntrance เข้ามหาวิทยาลัยรัฐอื่นไม่ติด
แต่ผมเลือกสอบเข้าจันทรเกษมเองเพราะว่าครูที่เคยผมมาตั้งแต่สมัยเรียนประถมศึกษาหลายท่านจบจันทรเกษมมาตั้งแต่สมัยยังเป็นวิทยาลัยครู (มีความประทับใจ)

เครื่องแบบนักศึกษาชายของชาวราชภัฏเรามีหัวเข็มขัดมีตราราชภัฏ ซึ่งมีพระราชลัญฉกรของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบันซึ่งทรงพระราชทานให้ชาวราชภัฏ
ในขณะที่ผมเรียนผมถือตัวเองเสมอว่าผมเป็นต้องทำตนเป็นผู้มีเกียรติสมกับที่ถูกปลูกฝังว่า "คนของพระราชา เป็นข้าฯของแผ่นดิน"
ผมไม่เคยแต่ตัวผิดระเบียบแม้แค่ครั้งเดียว เสื้อต้องเข้าในกางเกง ไม่ปิดหัวเข็มขัด กางเกงใช้แต่น้ำเงินเข้ม ไม่เคยนุ่งสีดำหรือยีน รองเท้าหนังหุ้มข้อขัดมันเสมอ
ทั้งๆที่คนอื่นแต่งตัวผิดระเบียบจนเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วในตอนนั้น
(ตอนที่เรียนผมไม่เข้าซุ้มและทำกิจกรรมกับรุ่นจนโดน"ตัดรุ่น" อะไรสักนะครับ แต่นั้นไม่สำคัญเท่าไร
ที่น่าประหลาดที่ครั้งหนึ่ง ผมเคยถูกลอกข้อสอบจากพวกคนที่ตัดรุ่นผม จนเรื่องไปถึงอาจารย์และมีการร้องเรียนให้สอบใหม่
เป็นอีกครั้งในชีวิตที่คนพึลึกๆอย่างผมได้เห็นธาตุแท้ของคน ไม่คบ ไม่คุย รังเกียจ แต่ก็มาลอกข้อสอบ
นอกจาการพึ่งตนเองแล้วแต่อาจารย์หลายๆท่านก็ช่วยเหลือผมมาก
จริงๆจันทรเกษมไม่ค่อยเหมือนสถาบันอุดมศึกษาเสียทีเดียวหรอก เรามีบรรยากาศคล้ายๆกับโรงเรียนมากกว่า)

และถ้านับในส่วนของวิทยานิพนธ์แล้ว จำได้ว่าในรุ่นมีผมคนเดียวที่เขียน C++ กับ DirectX ล้วนๆส่ง(งานวิจัย 3D ไม่ใช่ Game)
แน่นอนว่าผมไม่ได้เกียรตินิยม โดยอาศัยวิธีท่องจำข้อสอบ Copy Source Code จาก Internet จ้างคนทำงานมาส่ง
หรือ Drop วิชายากๆ ไปตี Tennis เอา Grade

มันน่าเศร้าที่มีบางคนที่มองว่าราชภัฏเป็นสถาบันการศึกษาในระดับที่เทียบไม่ได้กับสถาบันอื่นๆนี้
ส่วนตัวก็ไม่ทราบว่าคนเหล่านั้นจะหลงยึดติดความคิดแบ่งระดับชั้น วัดคุณค่าของคนกันที่สถาบันการศึกษาทำไมกัน
อย่างน้องผมเรียนวิศวกรรมเกษตรฯปี4 เรียนไปซ่อมไป Grade 2กว่าๆ
ซึ่ง Grade มันคงจะดีหรอกนะวันๆ Download แต่ Anime หนังสือ Cartoon เต็มห้องยังกะร้านเช่าหนังสือ
พอถึงเวลาสอบ หรือเวลาทำโครงงาน ก็ไม่เตรียมแต่แรก ถึงเวลาจะส่งก็ ฉุกละหุก วุ่นวายไปหมด
ล่าสุดถึงแม้จะได้ A ในเทอมที่แล้วหลายตัว แต่ก็มีปัญหาเรื่องลงวิชาภาคกับวิชาหลักที่ไม่ผ่านลงไม่ได้ชนกันอีก
แต่เขาก็มีเพื่อนฝูงมากมายให้การช่วยเหลือ ต่างจากผมซึ่งตอนที่เรียนนี้ต้องพึ่งตนเองแทบทั้งหมด
(ก็ไม่รู้ว่ามันจะได้งานทำหรือไม่ ช่วงนี้ใครๆก็หางานยาก)

ใครๆมีชีวิตเป็นของตนเองที่แตกต่างกัน ซึ่งมาตรฐานของคนหนึ่งก็อาจใช้กับอีกคนไม่ได้

ผมถือตนเสมอว่า ผมจบราชภัฏจันทรเกษม จบอย่าง "คนของพระราชา" จบอย่างมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี มีความภาคภูมิใจครับ